امروز 7 اردی بهشت 91. من خونه تلوک هستم. بی موبایلم. چهارشمبه ی رفتن جا گذاشتم کنار پنجره. می تونم حدس بزنم تا حالا کیا زنگ زدن بهم. از دیشب شاید نرگس زنگ زده پیرو ایمیلش. مثلن نفیسه زنگ زده که بگه رفتی مهمونی عمو فریدون؟ و قاه قاه بخنده. من خنده هاش رو از اینجا می شنوم. حتما رأس 8,30 آقای ضیاپور تماس گرفته که خانم آ کجایید؟به خاطر همین تا خود ساعت 9,15 همه اش داشتم خواب می دیدم دارم به مدیر زنگ میزنم و هر بار یه عذری میارم برای پنهون کردن میل امروز. و آخرآی خواب حواسم میاد همه اش خوابه و با خودم میگم حتما ساعت 11 شده. و میگم عجب افتضاحی. حالا شمبه برم بگم چی؟ بعد بی حوصله نگاه به ساعت می کنم و می بینم 915, شده. بعد به هوای ساعت خونه ی پدری می گم آخ آخ آخ. راستکی ساعت 10,15 اس؟ دیگه چه فایده. بعد یه ربع توی حال و هوای همین می مونم. بعد یادم میاد که ساعت خونه تلوک جدیده. بعد میرم گوشی تلفن خونه رو برمیدارم و به کابوس خاتمه میدم. به مامان زنگ میزنم. مامان میگه خونه ی خاله جون باقاله پته بچه پلا عصری برگذاره.. با وسطی. گفت عصر بیام. ولی مطمئنن نمیشه برم. ساعت 1,13 شده. قول دادی تا نیم برسی. امروز اولین روزیه که توی میای خونه و من هستم. حتما یا لبخند. حتما با بوسه

بابا و مامان با خنده میگفتن امروز صفا با عجله میاد خونه. 

مواظب خودت باش. من موبایل ندارم که اسمس کنم برات

تاريخ پنجشنبه 7 اردیبهشت1391سـاعت نويسنده ناهید| |